بزرگترین اشتباه این روزهای من درگیر شدن بیش از حد با دنیای مجازی و به خصوص این وبلاگ و خواننده هایش هست.

اعتراف می کنم که نقل مکان از پایتخت به اینجا من رو خیلی خیلی تنها کرد. پناه بردم به این دنیای مجازی تا از حجم تنهاییم کمی کمتر بشه. بعدها کار کردن رو دوباره شروع کردم و وقتم پر تر شد اما چیزی از درگیری مجازیم کم نشد. منظورم از درگیری مجازی همراه شدن با دوستام، خوندن درد و دل هاشون، شریک شدن تو مشکلاتشون و ... بود.

همیشه از اینکه چیز جدیدی یاد بگیرم استقبال می کنم. کتاب ها و فیلم های پیشنهادی دوستان رو میخونم. دستورهای آشپزی رو امتحان می کنم. درباره مطالب نظر میدم. خودم هم سعی می کنم کمتر حرف های خاله زنکی بزنم که البته گاهی به خاطر کم هیجان بودن زندگی حرف هام به حاشیه میرن.تا دیروز انقدر سر خورده نشده بودم. یعنی واقعا از این محیط مجازی بدم اومد. از لحن کینه جو و مظنون دیگران بدم اومد. از اینکه به این راحتی بهت توهین می کنن و تهمت می زنن، از اینکه انقدر بی منطق و دگم رفتار می کنن و فکر می کنن تو دشمنشونی و حتی لحظه ای فکر نمی کنن که تو بدون داشتن سابقه آشنایی چرا باید حسادت کنی؟

من هیچوقت از خودم تعریف خاصی نکردم. پز زندگی و توانایی های خودم و همسرم رو ندادم. از قابلیت هامون و نوع زندگیمون نگفتم که کسی فکر نکنه من این وبلاگ رو ساختم که خودم رو به رخ بکشم.

حالم از این دیدگاه به هم میخوره. از این توهم توطئه ای که باهاش دست به گریبانیم. از اینکه انقدر بدخواه دیگرانیم. دیروز روحم واقعا آزار دید. تا حدودی حقم بود. سبکسرانه توصیه همسرک مبنی بر معاشرت نکردن با بعضی افراد رو نشنیده گرفتم. دلم نیومد اینجا رو حذف کنم. اما از این به بعد روی روابطم کنترل کاملی خواهم داشت حتی اگر لازمه اش این باشه که کمتر بنویسم یا اصلا ننویسم.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1391ساعت 10:28 توسط باران|

» دنیا مجازی دلگیرم ازت
» جنگ و دا
» فیلم نبشت
» اندر فواید پیاده روی
» براي مادر فندق
» خونه خودمون
» هله هوله
» زخم
» دوباره من ، دوباره تو
» مینیمال نبشت